مهدی رستیو دماوند

ای دیو سپید پای در بند ای گنبد گیتی ای دماوند
تا وارهی از دم ستوران وین مردم نحس دیو مانند
چون گشت زمین ز جور گردون سرد و سیه و خموش و آوند
بنواخت ز خشم بر فلک مشت آن مشت، تویی تو ای دماوند
تو قلب فسردهٔ زمینی از درد ورم نموده یک‌ چند
آزاد شوی و بر خروشی مانندهٔ دیو جسته از بند
از آتش آه خلق مظلوم و از شعلهٔ کیفر خداوند
بشکن در دوزخ و برون ریز بادافره کفر کافری چند
بفکن ز پی این اساس تزویر بگسل ز هم این نژاد و پیوند
برکن ز بن این بنا که باید از ریشه بنای ظلم برکند
زین بیخردانِ سفله بستان داد دل مردم خردمند