مهدی رستیو شبیخون

آسمون ِ خونه ی من امشب پُر از خاکستره
هفت تیر ِ اندوه دوباره دستامو بالا می بره
از خونه بیرون می زنم وقتی نفس اونجا کمه
اما همین شهر ِ سیاه وحشی تر از جهنمه
زخما دوباره کهنه تر چشما دوباره بارونی
زحمت ِ بچه های کار تو ازدحام ِ خستگی
غربت مادرای فقر تو پاییز ِ لب بستگی
اسپند و فال و آب نبات خواهش و اشک و التماس
مرز ِ ترحم و نیاز صورتکای ناشناس
داره شبیخون میزنه تیغ ِ تباهی به رگام
ترانه یاغی میشه از بغضه نشسته تو صدام
اما با اینکه خسته ام از خودم و از همه کس
خواب ِ پرنده می بینم میون ِ این همه قفس
تسلیم ِ کابوس نمیشم تا وقتی رویا میشه دید
همیشه اینه باورم باید از این قفس پرید
آسمون ِ خونه ی من امشب پُر از خاکستره
هفت تیر ِ اندوه دوباره دستامو بالا می بره