مهدی رستیو گلوله ی سربی

روییده گل، از آتشه
سوزانه کنجه سینه ات
هزاران ابره بارونی، خوابیده توی دیده ات
نشانی بر پیشانیت
رده نماز آزادی
گلوله ای سربی داری
به نور و بوسه دل دادی
در خاک و خون غلطیده ام
اما ببین خندیده ام
گلهای سرخه آزادی
برقامتم روییده اند
بیداره بیدارم ببین
چشمام کمی خسته ن همین
از خون من، از خون تو
لاله دمیده از زمین
از چشمه شهر، بارون خون میباره
دور تا دور آسمونمون، دیواره
اما یه روز، تموم میشه، این کوچه اجباری
پرنده ها، میان خونه، تا چشم روو هم بذاری
در خاک و خون غلطیده ام
اما ببین خندیده ام
گلهای سرخه آزادی
برقامتم روییده اند
بیداره بیدارم ببین
چشمام کمی خسته ن همین
از خون من، از خون تو
لاله دمیده از زمین