غم عشقت بیابون پرورم کرد
فراقت مرغ بی بال و پرم کرد
به مو گفتی صبوری کن صبوری
صبوری عاقبت خاکسترم کرد
مو که دلم خونینه
شکسته و غمگینه
از این غم تا به کی باید بسوزم
نمیدونی چه ها اومد به روزم
مو که آشفته حالم چون ننالم
شکسته پر و بالم چون ننالم
همه گویند دیگر ناله کم کن
تو آیی در خیالم چون ننالم
مو که دلم خونینه
شکسته و غمگینه
از این غم تا به کی باید بسوزم
نمیدونی چه ها اومد به روزم