معین راهبر مهربونم رفت

یه دم آروموم یه دم آشوبوم
مه از اون خاطره اونش چقدر بوسوزوم
امان از این دل که یهو بی قراره
تا کی باید چشمونمو به در بودوزوم
عاشق بودوم اما با جان چشمونوم بو ابر و بارون
اما حالا بی او داغون هیچ که دردوم درمون ناکن
مهربونوم ره دل و جونوم ره رفت و دلگرمی از خونم ره
هم نشینوم ره دل و دینوم ره رفت و روزونه شیرینوم رفت
مه نه حالم خواشن نه دلوم آرومن مه فقط عاشقشم کاشکه بودونت
دگه خستم خدا دگه بسن خدا کاش که از چشمونه هموم بخوند
دل سادم بساز دل تنگوم بوسوز بی قراری کار قلب عاشقونن
مثه دیوونه ها چشم به راه شم هنوز حال و روزوم همه مردم ادونند