گرشا رضایی فریاد

+ ورس اول +

| هر چی فریاد زدم دردامو اما حرفای منو نشنیدن |

| آخرش سکوت کردم شاید معنی سکوتمو فهمیدن |

+ کراس +

| وقتیکه دلم گرفت از آدما مرهمی برای درد من نبود |

| دستای هیشکی پناهم نشد و شعله واسه دل سرد من نبود |

| وقتی ضربه های سخت روزگار رو تنم مثل یه زخم کاریه |

| واسم از تقدیر و سرنوشت نگو تازه فهمیدم همش یه بازیه |

+ ورس دوم +

| همه روزای بد دنیامو لحظه لحظه به خودم مدیونم |

| سوختم و سکوت کردم بازم آخر سادگیه میدونم |

+ کراس +

| وقتیکه دلم گرفت از آدما مرهمی برای درد من نبود |

| دستای هیشکی پناهم نشد و شعله واسه دل سرد من نبود |

| وقتی ضربه های سخت روزگار رو تنم مثل یه زخم کاریه |

| واسم از تقدیر و سرنوشت نگو تازه فهمیدم همش یه بازیه |