والایار بغلم کن

خونِه توی خاک و خونِه بغلم کن
نگرانم شب بمونه بغلم کن
نگرانم شهرو با اشک شسته باشن
وقت برگشت پنجره‌ها بسته باشن
نکنه ماه زیر پای ابرا له شه
چشمای تو مثل کوچه غرق مِه شه
بغضی از ما مونده اینجا یادگاری
بغلم کن که مث من بی‌قراری
خاک کوچه‌های این شهر گِل شدن از خونِ برگا
بغلم کن مثل بارون وسط شلاق سرما
تا گلو توی آتیشم میون خاکستر تو
بغلم کن تا ببوسم صورت زخمی بادو
بغلم کن با دل خون، با تن داغ
بغلم کن وقت جنگِ داسِه و باغ
بغلم کن گریه در مُشت بوسه بر لب
بغلم کن پیشِ روی جوخه‌ شب
نکنه ماه زیر پای ابرا له شه
چشمای تو مثل کوچه غرق مِه شه
بغضی از ما مونده اینجا یادگاری
بغلم کن که مثل من بی‌قراری