میثم خداشناس ایران

اگر ایران بجز ویرانسرا نیست
من این ویرانسرا را دوست دارم
دوست دارم دوست دارم
اگر آب و هوایش نیست دلکش
من این آب و هوا را دوست دارم
دوست دارم دوست دارم
تمامه عالم از آن ِ شما باد
من این یک تکه جا را دوست دارم
من این یک تکه جا را دوست دارم
دوست دارم دوست دارم
دیگه ندارم طاقت موندن
من این شهر رو رها میکنم از درد شبونه
دل موطن من مرده ز بیداد زمونه
ایران ایران
ایران ایران
سرم روی تن من
نباشه، گر که بیگانه بشه هموطن من
ایران ایران
ایران ایران
سرم روی تن من
نباشه، گر که بیگانه بشه هموطن من
اگه خاک من از دست بره جایی ندارم
دلم میمیره از غصه دیگه نایی ندارم
بجز نام تو ای نام وطن ای موطن من
دگر بر روی لب های خود آوایی ندارم
ایران ایران
ایران ایران
سرم روی تن من
نباشه، گر که بیگانه بشه هموطن من
ایران ایران
ایران ایران
سرم روی تن من
نباشه، گر که بیگانه بشه هموطن من
Iran" — If Iran is nothing but a ruined land,
I love this ruined land;
I love it, I love it.
Even if its climate is not enchanting,
I love this climate;
I love it, I love it.
Let the whole world belong to you;
I love this one small patch of land,
I love this one small patch of land;
I love it, I love it.
I no longer have the strength to stay;
I shall leave this city, escaping the pain of the night.
The heart of my homeland has died from the cruelty of the times.
Iran, Iran, Iran!
May my head no longer rest upon my shoulders,
Should my own countryman ever become a stranger to me.
Iran, Iran, Iran!
May my head no longer rest upon my shoulders,
Should my own countryman ever become a stranger to me.
If I lose my land, I have nowhere left to go;
My heart will wither from sorrow—I have no strength remaining.
Save for your name—O name of the Homeland, O my native land
I have no other sound upon my lips.
Iran, Iran, Iran, Iran!
May my head be severed from my body,
Should my own countryman ever become a stranger to me.
Iran, Iran, Iran, Iran!
May my head be severed from my body,
Should my own countryman ever become a stranger to me.