مجتبی دل زنده پس از تو

رفتی مجالِ یک غمِ دیگر نداشتم
جانی برای بوسه ی آخر نداشتم
زانو زدم پس از تو به درگاه بی کسی
دیگر توانِ این در و آن در نداشتم
باور نکردی از همه خوب و بدِ جهان
چیزی به جز خیالِ تو در سر نداشتم
تلخی زیاد دیده ام از زندگی ولی
جایی دلم شکست که باور نداشتم
سربارِ هیچ کس نشدم در تمامِ عمر
باری اگر ز دوشِِ کسی بر نداشتم
لعنت به بختِ تیره که دستانِ سرنوشت
وقتی قفس گشود که من پر نداشتم