صادق صادقی پر بسته

نه کسی آید به برم نه ز کس باشد خبرم
بخدا هر جا گذرم تو گل بگری
سوی تو آمد به دلم به بلا خون کرده دلم
به غمت هر ورد دلم ای رشک پری
بخدا دل خواه منی به شب من ماه منی
ز چه روی جان تاب منی صبرم ببری
تو مرو از محفل من دل من شد قاتل من
تو مجو از این دل من دیوانه ترین
چون برق بلایی بر خرمن مایی
به بلا کشی ام چو بیایی
از آفت جانم دوری نتوانم
تو بگو تو بگو چه بلایی
عرش رخت نرود نفسی از یادم
از چه بگوش دلم نرسد فریادم
چون برای تو زنده منم
به هوای تو زنده منم
تا کی عاشق زار بلا پیش تو
بسوزد از غم عشق و از آتش تو
بر داد دل به تو بستم و غافل از این
که آتشی بود این عشق سر کش تو
خونم را میریزی تو و رقیب من آویزی
ز من چو بخت من بگریزی
ز آه من نمی پرهیزی
ماه منی تو آرزوی دلخواه منی
اگرچه عشق جان کاه منی
جدا ز من کجایی ؟
گر نفسی به درد بر کرانم برسی
نمی دهی دل خود به کسی
اگر چه بی وفایی !