سروش شب بی ستاره

سراغ من اومد بازم عطر شونت ببین بی‌قرارم پی هر نشونت
چی می‌خوای از این دل که طاقت نداره چه‌جور موندگار شب بی‌ستاره
که طاقت نداره هوای تو سر رو زانو می‌ذاره
یه دل توی سینه‌س که پای تو مونده
منو تا خود عشق نگاهت کشونده
پرنده واسه تو از اینجا پریده
که خطی رو دنیا به اسمت کشیده
صداتو شنیده دل از من بریده به دریا رسیده
به دستای لرزون، به چشمای گریون
به این قلب خسته، به حال پریشون
ببین به چه روزی دلو می‌کشونی!
نبودت تو خونه، هوای شبونه
من و خاطراتی که تکرار عشقه
نگاه قشنگی که هربار عشقه
من و سایه‌های گذشته رو دیوار
من و شمع یاد میان شب تار
تو هستی کنارم اگرچه نباشی
نمی‌تونی از من، از این شب جدا شی
به تو تکیه کردم که تو تکیه‌ گاهی
تو می‌آی از این راه، از این چشم‌به‌راهی
گره خورده بغضم به عطر نفس‌هات
نگاهی که خیسه به چشمای دریات
که وا می‌شه این بغض که توی گلومه
نگاه تو آره بازم پیش رومه