روزبه بمانی بی نقاب

محاله ادامه بدم بعد از این
واسه بار آخر مَنو باختی
چه ویرونه‌ی بی‌نظیری، ببین
تو این زندگی رو برام ساختی
یه دنیا بگم از جنونم کمه
نمی‌خوام ادامه بدم، این حقمه
یه تنهاییِ بی‌نقابم
انتخابم، جایی جز غم نمی‌ره
یه دریای به گِل نشسته‌م
خیلی خسته‌م، کاشکی بارون بگیره
سَرم گرم دستای سرد تو بود
تنم از هوای تو سرریز شد
تا رختاتو جمع کردی، گفتم کجا؟
تو چیزی نگفتی و پاییز شد
می‌خواستی بگی مطمئنی ولی
یه جور عجیبی تَرک خورد صدات
دلت رفته بود و تنت مونده بود
نشستی، درو باز کردم برات
یه تنهاییِ بی‌نقابم
انتخابم، جایی جز غم نمی‌ره
یه دریای به گِل نشسته‌م
خیلی خسته‌م، کاشکی بارون بگیره