رضا شادکام من ایرانم

منم ایران کهن پیکر دلم درگیر طوفان‌ها
منم ایران تنم خسته ازاین تاراجگر جان‌ها
منم ایران
منم ایران دلم سوزان که در عصری غریبم بی سامان
منم ایران دراین شام غریب بی پایان
من ایرانم
منم آن سرزمین صبر ،آن فریاد در زنجیر
که پیچیده است آوازم میان بغض انسانها
اگرچه تشنه ام اما پراز فریاد بارانم
شکوه ریشه ام در خاک وسرداده به طوفان‌ها