آریا امجد برج عاج

ای تو مثل ِ قصه با من، هم سفر، تا مرز ِ رویا
این منم تنهای تنها، خسته از تکرار ِ شب ها
طرح ِ مات ِ انتظارم، چشم ِ من فانوس ِ راهه
جاده اما امتدادش، مثل ِ بخت ِ من سیاهه
مثل ِ بخت ِ من سیاهه
چه تلخه بی تو گم شدن، تو سایه های سرد ِ شب
چه خسته، پرسه می زنه، پس از تو کوچه گرد ِ شب
شاید تو با ستاره های شب، صدام و گوش بدی
از برج ِ عاجت، آخرین ترانه هام و گوش بدی
لحظه های تلخ ِ مرگه، لحظه های بی تو بودن
از تو سهم ِ من همینه، شعر ِ دلتنگی سرودن
سایه ای تنها رو هر شب، تا در ِ میخونه بردن
در پناه ِ می، شبها رو، به فراموشی سپردن