حسین طالبی بانو جان

اگه من بمردمه سال تابستون یار بانو بانو جانا
مه ره چال هاکنین کهنه قبرستون یار بانو بانو جانا
مه زاره باهیرین دوست و رفیقون یار بانو بانو جانا
باتمه کی بمرده ریکای جوون یار بانو بانو جانا
ماه آسمونه یار همزبونه گل مازرونه بانو بانو جانا
دشومبه خرابه شو دکتمه شو یار بانو بانو جانا
پلنگ نر بهیته منه جلو یار بانو بانو جانا
باهیته مرد عاشق ته همزبون کو یار بانو بانو جانا
دست چوره بهیرم بورم سرکوه یار بانو بانو جانا
ماه آسمونه یار همزبونه گل مازرونه بانو بانو جانا
ته وسه بهار چلچلا بهیمه بهار وقت کوه دا
توسه دار سره تیکه بهیمه بهار وقت کوه دا
توسه بخوندم من زاری زاری بهار وقت کوه دا
چنده بکشمو ته انتظاری جان بهار وقت کوه دا
بهار وقت کوه دا شه مازندرون دا
مار مهربون دا منه همزبون دور
گته لیلی جان به سمت کوه بورم یا سمت دریا
آخ کجه قرار بهیرم مه دل بوده وا جان
آخ همدم بنالم
آخ مه وسه بزنین تارو لله وا
آخ غم دنیا بهیه مه سر بلا