امیر نظام عشق و ایران

من از مام وطن گفتم
از اون خاکی که گلگون است
ولی در بین هر بیتم
غمی از جنس مجنون است
تو آنسویی که تصویرت به قاب من جلا داده
همان چشمی که با دقت به شعرم حس نو داده
بمان با من که این آغاز شبیه عشق و ایران است
که بعد از هر زمستانی طلوع نوبهاران است
میان پرچم و باران لبت لبخند پیروزیست
وصال ما در این میهن شکوه عشق و بهروزیست
نگاه کن پرچم عشقت بر این ویرانه بر پا شد
همه ابهام های من بدستان تو معنا شد
بمان با من که این آغاز شبیه عشق و ایران است
که بعد از هر زمستانی طلوع نوبهاران است