آغاسی رسوای یار

وقتی که موهاتو دونه به دونه پریشون میکنی به روی شونه
دلم برای تو میگیره بونه اشکام جاری میشه به روی گونه
اگه مردم میگن رسوای یار بزار حرف بزنن عیبی نداره
تنت خوشبوتر از گل های یاشه لبت رقیب آلبالو و گیلاسه
بی تو بس که نشستم با خیانت همه میگن فلانی بی حواسه
عشق منو تو شهره ی شهره اسم منو تو قصه دهره
خودت خوب میدونی تو این زمونه اگه عشق نباشه زندگی زهره
اگه مردم میگن رسوای یار بزار حرف بزنن عیبی نداره
وقتی که موهاتو دونه به دونه پریشون میکنی به روی شونه
دلم برای تو میگیره بونه اشکام جاری میشه به روی گونه
اگه مردم میگن رسوای یار بزار حرف بزنن عیبی نداره